Sa Iyong Paghihintay

Alam mo bang kinukutya

ako ng iyong

pagbuntong-hininga?

Oo, ikaw.

Kilala kita nang lubusan ng gabing iyon. Ah, siguro?

Ewan. Kubli kasi ng lamig ang buo mong pagkatao.

Ramdam ko iyon sa iyong mga mata, kahit pasò

ako sa bawat likidong tumuló. Sa bawat pag-gatlá ng katawan

mas ramdam ko ang buto kaysa puso, walang pagkibó.

Tanging ngipin ng buwan ang sumugat

sa sulok ng bawat silid.

Sa pagsilip nito, unti-unting bumaon

ang talim ng dilim.

Napahinuhod ako sa lamlám

na pagpapanggap ng init.

Ang pagsuko ng gabi, sa luwad

na hubog.

Hindi na kita natagpuan.

Alam mo bang minsan

na rin kitang kinutya?

Hangal ka kasi. Pilit mong tinuruan ang sariling

musika ang kalansing ng nakaraan. Hibang.

Habang nilason nang indayog, bulok ang ulirat

sa magdamagang pagbakasakali.

(Sapagkat pinahanga mo ako, hindi tulad mo ipinaghele

ng kawalang-katiyakan ang natirang alinlangan.)

Hindi kasalanan ang epikong paglimot, kung marunong

kang magtampisaw sa mga sirkumstansiya.

Hindi ka na paslit para maging inosente.

Kung mangahas ka lang na ipusta

ang pagiging konkreto nito.

Marahil magkakaroon ng saysáy

ang tensiyon, ang mapang-uyam’ng

singaw ng guni-guni sa muling pagkibo ng

katawang minsan’y nangamba.