Ang Payaso

Babala sa musmos: Huwag maramot sa lobo baka liparin ka nito!

Mula pagkabata ko’y kumakaway na ang mga kulay

sa kakarampot na kita. Kitang-kita ang mga dakilang

taga-hita nagtatalsikan ang hagikhik sa dibdib ng langit.

Mapupunan na naman ng mangmang ang kakulanganan

sa kanilang tahanan.

Tatakbo na ang makinis na ritmo:

Si Itay ang simbolismo ako naman ang sisirko.

(pantayan) para mayroon lamang kahinatnan

(patunayan) pansamantala lamang ang kahibangan.

Hindi kami mandudula

para bigyang direksiyon ang paligid, hindi

rin namin nais saluhin ang panganib ng pag-i-eksperimento

dahil hindi kami ang tagapag-salba ng sining.

Pero kaya namin kayong mahalin

(ilan lamang yan sa mga palabas namin).

Takot si Inay mapagod

huwag daw tanggalin ang ngiting nakaukit.

Baka sa akin daw pagpikit nakawin ang pusong iniipit,

sabay pitik sa aking singit.

Sa paglipas ng panahon kumupas na ang paraiso ng

pagkukunwari: Si Inay na naniniwala’t nagmamasid

nagmamaktol ngayon sa amoy ng lupang nakikipagtalik.

Ang itay na nagapi sa labanan ng konkretong hari

marahil binabaybay na niya ang dagat patungo sa bahaghari.

Sa pagpasa sa akin ng doble-karang damdamin

ang huling habilin—malikhain kong pagyayamanin.

Ngunit ano itong galit na makulit, nagbabadyang mapunit?

Isang sutil na paslit pinipilit na ako ay tukuyin: isang hampas sa

mukha parusa sa hindi niya pagtawa. Sa hardin ng madla

ang saktan ako ang naging tema (patawad Ina hindi ko na kaya).

Wala ng kunehong lalabas sa kahon ng mahika

o anumang kulay na hahapyaw sa di-tiyak na lohika.

Hubad na ang katawang kong manipis ang butong

pumipintig sapilitan na sa pag-idlip.

“Pinangako mo Itay sa aking paghiyaw kayo ay gagabay!

Kinamumuhian ko ang ngiti mo sa bukang-liwayway!

Anong kasalanan ko sa di-pagpapakitang anyo Inay?

Sa pagtatago sa matingkad na kulay nais ko lang malurá

ang hapdi na kumakampay!”