ALON

Natinag ako sa mapagpalayaw mong yakap.

Ngunit nauhaw lamang sa pabuya mong alat;

mainit ang panaghóy na pumipitik

sa bawat taludtod ng kalamnan, kinalawang

lamang ang bawat metro ng aking buto.

Kulang ang patubig mo para maging saplot, nahirinan

lamang sa pagtangka mong pag-ulayaw.

Sino ka para angkinin ang dagat?

Iyo na rin ba ang kapatagan?

(mababa ka kumpara sa kalawakan ngunit

dayuhan sa iyo ang pagtingala).

Nais mo lamang na ikaw ang pinagmamasdan.

Kalokohan. Isang siwang ka lang naman

para Makita ang hiyas ng karagatan.

Sa pag-aakala mong saliw ang alimuom

ng paglilimas magdadaop ang alimpuyo’t

isasakdal ka sa isang paglalantad.

Ang hangin na kasangkot mo sa paglikha

Ng obra ng pagwasak. Balakid ang kamangmangan

Nang mapusok mong tilamsík. Nabagot lamang

sa bawat kiliti sa aking paghimbing.

Nalinlang ka lang kung sa pag-aakala mong iyon

ay pagdurusa. Hindi ka pa sapat.

Inakala mong maestro ka sa pag-ruwerda,

ang alimbukáy na nagtalop, hindi ba’t

namilog ito sa muli mong pagtangka.

Pag-aari mo ba pati ang paglikha? Pinatatawa mo ako.

Eskultor ka lamang ng luwad na lamad,

Taga-lika ng melodiya ng kapusukan.

Sa rurok ng pagtanggap, tutubusin mo

at ibabaon sa puntod na di-totoo.

Ako lamang ang totoo.

Taga-litis ako hindi taga-masid lamang.

Sa hindi mo pagtagumpay na matakpan

nang namamaga mong agos ang basag

na takipsilim. Pagmasdan mo ang walang

ingay kong pagluha sa di-paglingon sa bubog

na buhangin. Sa bawat patak nitong bumubulwak

ng burak, ito ay mamamalagi. Sa unti-unti

mong pagtiklop patuloy ang pagragasa ng

sarili nitong unos. Ikaw na mistulang batang nagtampisaw

at nahulog sa aroma ng sarili mong kawalan.

Pagtakas ang tugon sa muli mong pagkaway.

Ikaw na walang malay na inusig ko ang iyong galaw.

Sa pag-usisa ko naman sa mapanutyang ulan,

magbabaybay ka na lamang sa aking balintataw.

Oo hindi kita kayang hawakan, hindi kita kayang basagin.

Dahil kahit kailan hindi ka naman naging buo.